"God it was ecstatic. Sorry Michael, the world, from New York to Tokyo may be your flowered memorial ground, but Britain is for Blur." (NME)

Stadions en weilanden vol laten stromen met fans is geen kunst als je maar genoeg hitsingles en klassiekers op je naam hebt staan. Een uitgelaten vrolijke sfeer oproepen evenmin, mits er maar genoeg springerige feestnummers op de setlist passen. Maar een moment creëren waarop band, muziek, publiek én de volledige omgeving één worden, als in een trance het aardse ontstijgen en dat schijnbaar eindeloos kunnen vasthouden, daar heb je een band van de absolute buitencategorie voor nodig en Blur bewees afgelopen vrijdag in alle drie de categorieën tot de allergrootsten te behoren.
Het begon allemaal als een groot feest der herkenning met de baggy debuutsingle ‘She’s So High’ voordat Hyde Park voor de eerste keer ontplofte tijdens ‘Girls & Boys’ waarna de publieksfavorieten elkaar opvolgden, afgewisseld met wat minder voor de hand liggend en stevig punkrockende albummateriaal. Het was dan ook niet voor niets dat het publiek na een dik half uur werd opgeroepen om het iets rustiger aan te doen omdat de situatie op de voorste rijen onhoudbaar dreigde te worden.
Londen moet op haar grondvesten hebben geschud tijdens ‘Parklife’ en het uiterst explosieve ‘Song 2′, menige oudgediende pinkte een traantje weg bij de lead-vocalen van verloren zoon, indieheld en meestergitarist Graham Coxon tijdens ‘Coffee & TV’, het was heerlijk heupwiegen onder de zomerzon op de klanken van ‘Out Of Time’ en met dank aan ‘To The End’ en ‘This Is A Low’ kon de tropische atmosfeer honderden strekkende meters kippenvel en bijbehorende koude rillingen niet voorkomen. Maar het was tijdens de uiterst emotionele uitvoeringen van ‘Tender’ en het afsluitende ‘The Universal’ dat Blur de daadwerkelijke genadeklap uitdeelde. Het ogenschijnlijk simpele melodietje van ‘Tender’ waarbij Coxon en Albarn om beurten de vocalen verzorgden greep de 55.000 aanwezigen bij de strot met een 10 minuten durende singalong als gevolg die nog aanhield lang nadat de band er de brui aangaf, waar ‘The Universal’ een euforie opriep die ik met geen woorden kan beschrijven. Groots, intens, majestueus, magisch…
Mijn mooiste live-ervaring in bijna 20 jaar? Yes, it really, really, really could happen.

Setlist: She’s So High, Girls & Boys, Tracy Jacks, There’s No Other Way, Jubilee, Badhead, Beetlebum, Out Of Time, Trimm Trabb, Coffee & TV, Tender, Country House, Oily Water, Chemical World, Sunday Sunday, Parklife, End Of A Century, To The End, This Is A Low, Popscene, Advert, Song 2, Death Of A Party, For Tomorrow, The Universal

Naschrift: Gelukig hebben we de foto’s nog. Meer B In The Park bij Blog Party. Acceptabele bewegende amateurbeelden hier.